In de beginperiode van cellulose-isolatie (in de jaren 1900) werd cellulose ook gebruikt als spuitisolatie voor binnenisolatie. De C-profielen of houten constructies die nodig zijn voor de latere installatie worden voor de muur geplaatst. Vervolgens wordt de cellulose vochtig tegen de muur gespoten en wordt het overtollige materiaal met een roterende borstel weggeborsteld. De cellulose wordt bevochtigd door een ring van sproeikoppen die rondom de sproeikop is aangebracht en waaruit een fijne waternevel de cellulose lichtjes bevochtigt. Door het papier-maché-effect blijft de cellulose aan de muur kleven en vormt een naadloze isolatielaag. Het materiaal dat met de roterende borstel wordt weggeborsteld („overspray“), wordt opgevangen en toegevoegd aan de nieuwe cellulose. Ook bij deze methode ontstaat er dus geen afval.
Aangezien er echter relatief grote hoeveelheden water in het gebouw worden gebracht en het drogen van de isolatielaag enkele weken kan duren – vooral in de winter – heeft deze methode geen ingang gevonden en wordt ze tegenwoordig nauwelijks nog toegepast. Daarnaast is deze methode vrij arbeidsintensief (één persoon spuit tegen de muur, één persoon borstelt de overspray weg, een derde verzamelt dit op en brengt het naar de inblaasmachine en een vierde vult de inblaasmachine met een mengsel van nieuw en (vochtig) afgeborsteld materiaal.

Deze methode is echter interessant voor de geluidsisolatie van geluidsstudio’s, waar cellulose vochtig op het plafond wordt gespoten – eventueel vermengd met lijm. Door het zeer grote oppervlak dat zo ontstaat, worden de nagalm-effecten van de geluidsstudio aanzienlijk verminderd. Een afwerkende kleurbehandeling met spuitverf is ook mogelijk.

In één bewerking kunnen isolatiediktes tot 10 cm worden bereikt. Als er meer nodig is, moet het spuitproces meerdere keren – met enige tussenpoos – worden uitgevoerd.