Afhankelijk van de staat van het te isoleren plafond wordt bepaald of de isolatieplaten worden gelijmd of met pluggen worden bevestigd. Als de ondergrond draagkrachtig en geschikt is om te lijmen (dat wil zeggen: vrij van verflaagjes en loszittend pleisterwerk), kan de lijmmethode worden toegepast. Mocht de ondergrond deze eigenschappen niet hebben, dan worden de platen met pluggen aan het plafond bevestigd. Daarbij wordt een legpatroon met vastgelegde plugpunten gevolgd. Vaak zijn er op kelderplafonds leidingen die „op pleisterwerk“ zijn aangelegd. Deze blijven behouden en worden omhuld door uitsparingen in de isolatie.

Kelderplafondisolatie – een handige leginstructie van de energiebesparingscommissaris, en een aanvulling met betrekking tot koudebruggen.

Belangrijk: aangezien keldermuren alleen al om statische redenen bestaan uit massieve bakstenen, kalkzandsteen of zelfs beton, en deze materialen enorme warmtebruggen vormen, moeten de muren van bovenaf worden geïsoleerd met isolatieplaten van 50 tot 60 cm dik. Als dit niet gebeurt, is een groot deel van de plafondisolatie vrijwel zonder effect!

Zoals bij elke isolatie geldt: isolatieplaten mogen niet achtergeventileerd zijn, omdat hun isolerende werking anders sterk wordt beperkt of zelfs tenietgedaan. Er moet worden gezorgd voor naadloos en luchtdicht werk.

Welke isolatiematerialen komen in aanmerking? Als er veel ruimte (opbouwhoogte) beschikbaar is, kunnen alle isolatiematerialen zoals polystyreen, steenwol enz. worden gebruikt. Als dit niet het geval is, worden hoogwaardige isolatiematerialen zoals fenolhars WLS 021 of PU WLS 023 (met aluminiumfolie) aanbevolen. In verwarmingskelderruimtes en de toegangswegen in de huurwoningenbouw mogen uitsluitend steenwolplaten worden gebruikt.

Er moeten polystyreen- of steenwolplaten worden gekozen met een dikte van minimaal 15 cm. Als dat niet mogelijk is, zijn fenolharsplaten of PU-platen met een dikte van 8 – 10 cm het alternatief. Met dezelfde platen moeten ook de muren van bovenaf worden geïsoleerd.